Eerdere vieringen

Vieringen in Kathedraal Rotterdam

Sacramentsdag

Viering zondag 6 juni 2021

Plebaan Michel Hagen

Vandaag op Sacramentsdag mogen we vieren dat God in Jezus een nieuw begin heeft gemaakt. Zijn Nieuwe Verbond overstijgt de grens van ruimte en tijd. Vandaag in deze Eucharistieviering mogen wij opnieuw Amen zeggen op zijn Nieuwe Altijddurende Verbond.

Lezingen

  • Eerste lezing: Exodus 24, 3-8
  • Psalm: Ps. 116 (115), 12-13, 15 en 16bc, 17-18
  • Tweede lezing: Hebreeën 9, 11-15
  • Alleluja acclamatie: Sequentie (fac.) + Alleluia: Johannes 6, 51-52
  • Evangelie: Marcus 14, 12-16, 22-26

Klik hier voor de teksten van de lezingen van vandaag

Homilie

Plebaan Michel Hagen

Elk jaar nodigt de Kerk ons uit om op deze dag, op Sacramentsdag, speciaal na te denken over het Nieuwe Verbond dat Jezus heeft gebracht; een nieuw Verbond. Soms wordt het ook wel het tweede Verbond genoemd, omdat nieuw een soort minachting zou kunnen betekenen tegenover het oude. Waar het echter om gaat is dat het Verbond dat Jezus ons heeft geschonken aan de ene kant een voortzetting is van het oude, het eerste Verbond, maar tegelijk ook iets nieuws, iets heel nieuws brengt, een nieuw Verbond.

Eerst iets over dat Verbond. Eigenlijk zou er geen Verbond nodig moeten zijn. God en de mens zouden een twee-eenheid moeten zijn, als Schepper en schepsel, als God en mens, als Vader en zoon. Er zou een natuurlijke relatie moeten zijn, God zou voor de mens moeten zijn als de lucht die hij ademt, als het water dat hij drinkt, als de grond waarop hij loopt. God zou in de mens zijn vreugde vinden, hoogtepunt van alles wat Hij geschapen heeft, in de mens komt alles samen, plantaardig en dierlijk leven, maar ook het besef van tijd en ruimte, van bewustzijn en begrip van beperktheid en oneindigheid. De mens overstijgt de natuur en is tegelijk deel van de natuur zoals God onafhankelijk, los en vrij, voor en boven, onder en achter de schepping staat, terwijl de schepping niet los van God kan bestaan, niet in haar oorsprong en niet in haar bestaan. Alles is met God verbonden en God is met alles verbonden.

Als God de mens schept door de weerbarstigheid van de natuur heen, voltrekt zich een wonder in de tijd. De mens is dat wonder. Tegelijk echter met dat wonder voltrekt zich ook een drama, als de mens zich afkeert van zijn Schepper, als de mens de goddelijke trekken voor zichzelf houdt, zichzelf tot god maakt. Als de mens zijn natuurlijke verbondenheid met God verliest, omdat hij meer op zichzelf gericht raakt, worden mensen ook vijand van elkaar. De oude verhalen vertellen dan over de moord van Kaïn op Abel. Het roofdier in de mens keert terug. In plaats dat de mens doorgroeit, opgroeit, verrijst, blijft de mens in de greep van de evolutie en valt terug.

Daar begint het Verbond van God met de mensen. Zolang het goed gaat, hoef je niet over een verbond te spreken. Maar het ging fout en is dit de weg die God kiest om de eenheid tussen God en de mens te herstellen. Dat Verbond krijgt dan vorm in Israël. Je hoort erover bij Noach, bij Abraham, bij Mozes, bij David. Toch blijft de dramatiek schijnbaar dezelfde. God begint met zijn Verbond. God roept en er komt een antwoord. Maar dan. Als het Verbond met Noach stand had gehouden, was er geen verbond met Abraham nodig geweest. Als dat voldoende was, was er geen nieuw Verbond met Mozes nodig geweest. Dan had God ook geen Verbond met David gesloten. In dit Verbond is God de constante factor en is de mens de onzekere factor.

Dat wordt anders in het Nieuwe verbond dat Jezus ons brengt. Jezus neemt ons op in zijn Nieuwe Verbond. Dat is een Verbond dat Hij door de dood heen haalt, een verbond dat niet meer kan sterven want het verrijst uit de dood. Jezus sluit een Verbond in zijn Vlees en Bloed, het is een Verbond dat God met zijn Zoon sluit die mens geworden is. Zo is er een Nieuw Verbond dat het oude overstijgt, dit is werkelijk een eeuwig Verbond. Dit Verbond eindigt niet meer, di verbond is kosmisch, het herstelt de mens naar zijn oorsprong, want naar het beeld van zijn Zoon heeft God de Mens geschapen.

Nog indringender gezegd, Jezus Zelf is het Levende Verbond, in Hem is de eenheid tussen God en de mens hersteld en voltooid. Ieder mens die dus leeft in verbondenheid met Jezus, deelt in dat Nieuwe Verbond en wordt opgenomen in de Drieëne relatie die God is.

Dit is niet zomaar theologie, dit zie je in de praktijk van het leven. Een heel belangrijk kenmerk van godsdiensten zijn de rolmodellen. De goden van de Romeinen, maar ook van de Perzen en de Azteken en waar dan ook, waren ideaal figuren. Hun verhalen moesten richting geven aan het leven van alledag. Hun avonturen moesten inspireren en bemoedigen. Goden en halfgoden waren rolmodellen waarop een maatschappij vorm kreeg. In het Nieuwe Verbond hebben wij een nieuw rolmodel gekregen, een die anders is, totaal anders, een die ons voorgaat in het leven, niet in verhalen door mensen bedacht, in mythen en sagen, maar concreet als mens, in vlees en bloed, heel concreet. Het Woord is Vlees geworden en heeft onder ons gewoond.

Wanneer wij de Eucharistie vieren en ter Communie gaan, wanneer we de Hostie ontvangen en Amen zeggen, wanneer we zijn Brood aannemen en eten, dan bevestigen wij zijn Verbond met Ons; dan bevestigen wij dat we met Hem verbonden willen leven. Dat Hij ons rolmodel is en niemand anders, dat Hij onze weg door het leven is en niemand anders. Dan vallen alle andere goden weg, dan vallen alle aardse rijkdommen weg, dan is Hij onze rijkdom.

God heeft in Jezus een Nieuw Verbond gesloten. De Sacramenten drukken stuk voor stuk iets uit van zijn Nieuwe Verbond. De bedoeling is dat heel ons leven daarvan wordt doordrongen, dat heel ons leven een leven in verbondenheid wordt, dat het herstel van Gods Verbond met ons ook een herstel wordt van onze verbondenheid met elkaar, verbondenheid als gemeenschap, als Volk van God, wereldwijde verbondenheid tussen mensen van alle volken, verbondenheid met de schepping, waarin wij dienende heersers zijn, die zo gebruik maken van de schepping, dat de schepping er beter van wordt. Van die nieuwe verbondenheid is de Eucharistie bron en hoogtepunt. Dat mogen we vandaag vieren, op Sacramentsdag. Amen.

Hoogfeest van de H. Drieëenheid

Viering zondag 30 mei 2021

Plebaan Michel Hagen

Een ondoorgrondelijk mysterie, maar tegelijk vol betekenis voor ons die geloven. Dat is het mysterie van Gods Drieëenheid. Dit vieren wij vandaag en in de Eucharistie is God met ons, God, Vader, Zoon en Heilige Gees.

Lezingen

  • Eerste lezing: Deuteronomium 4, 32-34, 39-40
  • Psalm: 33 (32), 4-5, 6 en 9, 18-19, 20 en 22
  • Tweede lezing: Brief apostel Paulus aan de christenen van Rome 8, 14-17
  • Alleluja acclamatie: Apokalyps 1, 8
  • Evangelie: Mattheüs 28, 16-20

Klik hier voor de teksten van de lezingen van zondag 30 mei.

Homilie

“De Heer is God in de hemel boven en op de aarde beneden; er is geen ander”. Dat hoorden we in de eerste lezing uit de mond van Mozes. En … God is Vader, Zoon en Geest. Dat hoorden we zowel in de tweede lezing als in het Evangelie. In de tweede lezing zegt Paulus: “Wij hebben de Geest van het kindschap ontvangen die ons doet uitroepen: ‘Abba, Vader!’. (…) als kinderen zijn wij ook erfgenamen van God, tezamen met Christus”. En in het Evangelie horen we deze opdracht van Jezus: “Gaat dus en maakt alle volkeren tot mijn leerlingen en doopt hen in de Naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest”.

Is er nu een verschil zoals God Zich in het Oude Testament openbaart en in het Nieuwe Testament?

Is er nu een verschil zoals God Zich in het Oude Testament openbaart en in het Nieuwe Testament? Mozes herinnert ons eraan dat God Schepper is. Wij denken daar misschien te weinig aan. Wat God was in het Oude Testament, dat is Hij ook nog steeds in het Nieuwe Testament. God is nog altijd Schepper. We spreken het straks uit in onze geloofsbelijdenis.

Het besef dat God Schepper is, was echter in het Oude Testament, bij Mozes en de profeten en bij het Joodse Volk sterker aanwezig dan bij ons. Het is prachtig uitgedrukt in het Scheppingsverhaal: Licht en donker, aarde en hemel, land en zee, dier en mens. Maar we zien het ook als Mozes Gods Volk uit Egypte leidt. Er zijn tien plagen nodig om Farao op de knieën te krijgen. De natuur keert zich tegen Farao, want God de Heer, de Schepper van de natuur keert zich tegen Farao. De tien plagen zijn natuurrampen die Egypte treffen. Bloedrood ondrinkbaar water, kikkers, muggen, steekvliegen, veepest, zweren, hagel, sprinkhanen, duisternis en de dood van de eerstgeborenen. Gods Volk kwam wonderwel door al deze plagen heen, maar hadden er natuurlijk ook last van. Al was het maar vanwege de boze reacties van de Egyptenaren die steeds meer het idee hadden dat al die ellende door hen kwam.

Maar Mozes heeft deze verhalen niet zomaar opgeschreven. Waarom werd het water bloedrood? Voor Mozes was dit een teken dat God met het water van de Nijl wraak nam op al de vermoorde kinderen van de Joden die in de Nijl waren gegooid; geofferd aan de goddelijke Nijl. Maar God is Heer van het water, dus ook van de Nijl. Het water neemt de kleur van bloed aan als een verwijzing naar al die slachtoffers die in het water van de Nijl waren gedood. Farao zal dit zeker begrepen hebben.

Alles waar Farao en heel Egypte zo prat op gingen werd aangetast. De ene ramp na de andere. Aan de ene kant moet Farao leren dat er maar één God is en dat hij God niet moet tegenwerken. Aan de andere kant moet Israël ontdekken dat ze op Gods Voorzienigheid moet vertrouwen, want God is de Schepper en Heer van heel de schepping.

In het Oude Testament wordt God ook vader genoemd. Mozes zegt het in zijn lied: “Is dat uw dank aan DE HEER, dwaas, onnozel volk? Hij is toch uw vader, Hij heeft u verwekt. Hij heeft u gemaakt, Hij heeft u het leven gegeven” (Deuteronomium 32, 6). Toch is dit vader-zijn van God vooral figuurlijk bedoeld; als Schepper is God ook onze vader.

Het vader-zijn van God krijgt door Jezus een heel nieuwe betekenis.

Het vader-zijn van God krijgt door Jezus een heel nieuwe betekenis. Jezus is de eerste op aarde die tot in het diepst van zijn wezen God als Vader kent. God is zijn oorsprong, God is niet zijn Schepper, God is zijn Vader, want Jezus deelt in het wezen van de Vader; Hij is één met de Vader. Tegelijk wil Jezus alle mensen optillen tot die relatie met God, elke mens draagt Gods beeld in zich, is hoogtepunt van de schepping; als Jezus onze relatie met God herstelt, tilt Hij ons op naar zijn niveau, Hij maakt ons kinderen van God.

Maar dat kan alleen als wij net als Hij deel krijgen aan de Geest van God. In het scheppingsverhaal blaast God de mens tot leven. Toch is dat blazen nog niet het Pinksteren zoals wij dat gevierd hebben. De mens wordt een levend wezen, maar de mens wordt nog niet door God zijn kind genoemd. Misschien was dat gebeurd met de boom van het leven, maar de beproeving met de boom van kennis van goed en kwaad verhinderde dat.

Door Pinksteren krijgen wij deel aan Gods Geest, de Heilige Geest wordt in ons hart gestort. Daarmee zo voltooit Jezus de herschepping van de mens. Die herschepping is meer dan een herstel naar de tijd van het paradijs. Wij worden meer, wij worden kinderen van God, niet figuurlijk, we krijgen niet alleen die naam, we worden niet alleen maar zo genoemd, we zijn het werkelijk, want we hebben deel aan Gods Heilige Geest, de Geest van Vader en Zoon.

Wanneer wij het feest van de Heilige Drieëenheid vieren, vieren we meteen Gods vaderschap dat door Jezus nu de hele mensheid omvat. Van Schepper wordt God in Jezus Christus Vader. Wat God vanaf het begin was, omdat de Zoon vanaf het begin bestond in God, wordt met de komst van Christus een nieuwe werkelijkheid

Met dit feest van de Heilige Drieëenheid vieren wij dus ook ons Kind van God zijn, om die reden staat dit feest een week na Pinksteren. Wij hebben deel aan Gods Heilige Geest. Paulus brengt dat onder woorden: Wij zijn erfgenamen van Gods Koninkrijk. Gods kinderen zijn immers de erfgenamen.

Hier in de Eucharistie vieren we dit mysterie. Wij zijn één in het Vlees en Bloed van Christus. Het aardse vlees krijgt deel aan het Vlees en Bloed van Gods eengeboren Zoon. Wij worden zijn Lichaam en delen in zijn Geest. Zo zijn wij onlosmakelijk verbonden met God, Vader, Zoon en Heilige Geest. Amen.

Heilige Maria, Moeder van de Kerk (2e Pinksterdag)

Viering maandag 24 mei 2021

Plebaan Michel Hagen

Klik hier voor de lezingen van maandag 24 mei. Voor deze viering is er geen preek beschikbaar

Hoogfeest van Pinksteren

Viering zondag 23 mei 2021

Pater M.D. Magielse

Kom, o Geest des Heren, Kom. Dat bidden en zingen we vandaag. Jezus heeft de Heilige Geest gezonden over zijn apostelen op het eerste Pinksterfeest van de Kerk. Wij gedenken deze bijzondere gebeurtenis en bidden dat de Heilige Geest ook onze harten vervult met zijn licht, dat Hij onze ziel geneest en zacht maakt wat is verstard.

Teksten van de lezingen kunt u hier vinden. De preek van plebaan Michel Hagen kunt u hier vinden.

Zevende zondag van Pasen

Viering zondag 16 mei 2021

Pastoor Ruud Gouw

Vandaag bidt Jezus om eenheid onder zijn leerlingen. Die leerlingen zijn wij. Jezus hoopt en bidt dat wij één zijn. Hier in de viering van de Eucharistie wordt de eenheid onder ons gevoed en wil Jezus de eenheid onder ons herstellen door de Heilige Geest.

Klik hier voor de preek van plebaan Michel Hagen